Σε άφησαν παλιάτσο

Την νύχτα εκείνη έγραφε μια εικόνα παλιατσου,

κλόουν ντυμένου με παλιόρουχα τσίρκου

άχαρη σελίδα της ζωής του

Πλάι σε μια δική σου αντιμετώπιση, ίσως

πεπραγμένα μηδέν για σύνολο υποσυνόλου

Ένας φυγάς με ζωγραφιστό χαμόγελο

Έγραφε νοητικά

Σκέψεις, σκέψεις δαιδαλώδεις

Κι ένας πύργος, Βαβέλ, χτιζόταν γύρο του...

Ποιός το φαντάστηκε;

Το τσίρκο ήρθε χθες σε μια παραθαλάσσια άκρη

λίγο πέρα απο την τσιμέντου πόλη

Κόσμος πολύς

Παράσταση...  2η μέρα

Χειροκρότημα...  Ο κλόουν στην σκηνή

Χειροκρότημα...  Παιδιά μεγάλοι

Η παράσταση, τέλος

Καμαρίνια

- Που είναι η κόρη μου;

- Πέρασε μια κυρία μαύρο ντυμένη και την εξαφάνισε μαζί της

Είπε "είμαι η γιαγιά,

καιρός να ζήσει με την μητέρα"

- Δεν γίνεται...  Γιατί την απομάκρυναν

Είναι, ακόμα, παιδί...

Δεν είναι σωστό να ζήσει δίπλα στα κόκκινα φώτα της

Και άρχισε να τρέχει...  "Προς τον σταθμό θα πήγαν

1024 χιλιόμετρα διαφορά"

Οι σκέψεις του

Στα 500 χιλιόμετρα σταμάτησε ενα μαύρο αυτοκίνητο,

ακολουθία ενα λευκό

- Μην την ψάξεις πότε

Υπάρχουν σταυροδρόμια

Σε αυτο οι ζωές σας χωρίζουν

Θα 'ναι καλύτερο για κείνη και για μας

Τζίρος

Μην μιλήσεις ξέρεις οτι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα

Εξαφανίσου

- Η κόρη μου... 

Κατάφερε μονο να ψευδίσει απο την κούραση

Έβλεπε την απομακρύνση στρίβοντας παράλληλα

στο στενό της πλατείας 

Κοίτα να δεις...  Που κατάφερε να φτάσει; 

Κουρνιαχτός στο τοίχο με τα απορρίμματα

Επιθυμούσε μια τελευταία πνοή

Εκείνη την ώρα άρχισε να περνάει κόσμος απο γύρω

Το γλέντι στην πλατεία είχε τελειώσει

  Ήταν γιορτή

- Κοίτα να δεις ποιος είναι εδω;

Ο κλόουν του χθες...

 Συζητούσαν μεθυσμένοι δυο τυπάδες της περιοχής

Χαχανητα...  "Στα σκουπίδια τον πέταξαν... Ωρε"

Και ολο και απομακρύνονταν γελώντας

Ύστερα...

μια μικρή οπτασία

Έσφιγκε το χέρι της μητέρας της καθώς περνούσε

Ρίγη, ανατριχίλα η μικρή, η δική της μικρή

- Μαμά φοβάμαι

Μαμά τι είναι αυτο; κουνιέται, πάμε...

-Χαλάρωσε μικρή μου... 

Ο κλοουν του χθες είναι

Δεν τον θυμάσαι...  Μαζί του γέλαγες... 

Αυτός σου έκανε δώρο το μπαλόνι

εκείνο το σκυλάκι που το 'χες για παρέα

- δεν ξέρω, φοβάμαι

-εντάξει μικρή μου

Και όλο και απομακρύνονταν

Δεν πρόσεξε αυτός

Μονο ελάχιστα συναισθήματα θλίψης τον κυριάρχησαν

Έμενε μόνος στην μοναξιά του

Ύστερα...

Τρεις καλοντυμένες κυρίες (καρακαξες) πέρασαν απο το ιδιο σημείο

- Αγαπητη μου τα καθ' εκαστα χτίζουν την αξιολάτρευτη καλοσύνη μας

- Τι ειναι κείνο που κινηται δίπλα στους κάδους;

-Έχει μορφή κλόουν...

- Μα ο παλιατσος του χθες δεν τον θυμάσαι;

- Κρίμα η εικόνα αυτή στην πόλη μας,

Λύπηση

- Αδιαφορώ να του συμπαρασταθώ

Τα νύχια μου και η εικόνα μου απομακρύνονται απο τα γεννημένα στιγμιαία συναισθήματα μου

- Θα μπορούσαμε...

- Τέλος...  Να δοθεί σε μια τέτοια εικόνα

Έλεγαν και απομακρύνονταν
- Ο κλοουν του χθες

Στην σκηνή τον αποδέχομαι... 

Ελεγαν και απομακρύνονταν

- Τέλος... να δοθεί σε μια τέτοια εικόνα

Αδιαφορία... εκείνος... 

Χαραμάδες νύχτας στο πλευρό του

Ώρες μετά πέρασαν κάποιες απο τις αγωνιστριούλες της περιοχής

 μαζί με αλλη μεγάλη παρέα και κάτι ποδηλάτες

- Θα μπορούσαμε...

- Να πράξουμε κάθε ...

- Εη τι κινείται εκεί;

- Κυριούλη;

- Ο κλόουν του χθές

Το τσίρκο θα τον απέλυσε

- Μίλησε μας, γιατι καμιά λέξη σου δεν ακούγεται;

Εκείνος δεν μπορούσε

Αδυναμία

Φυγ...  ακούστικε δακρυσμένα

Ουτε την επιθυμία τους να μάθουν άντεχε 

- Τίποτα να κανεται δεν...  Δεν μπορεί κανείς

Δεν άντεξαν...  Δεν επέμεναν

Δεν μπόρεσαν

- Πάμε να φύγουμε...  Πάμε αφήστε τον

Ένας κλόουν του χθες ήταν

- Κάνεις...  Τίποτα... 

Και η συζήτηση συνέχεια της νύχτας

 έπαιξε παιχνίδι με την ανταπόκριση της σιωπής

φλερτάρωντας το μουντό τοπίο

Μια ακόμη πολύπλευρη παρέα πέρασε

κι ένα μικρό κουτάβι

στον κάδο μια γάτα κοιμόταν

Ούτε αυτή κατάφερε κάτι για κείνον τον παλιάτσο, Θαρρώ

Η πλατεία είχε αδειάσει

Το αυτοκίνητο είχε χαθεί

Αυτός είχε ακινητοποιηθεί

Το σκοτάδι έδειχνε την δική του λάμψη

Ένας κλόουν του χθές ήταν

Στο ίδιο σημείο...  Στην ίδια στάση... 

Με την ίδια επιθυμία

που γέμιζε κούραση

Τον δούλο της ερήμου

Ένα στατικό πεπρωμένο, επιλογή

Η επιθυμία του να γυρίσει τον χρόνο πίσω

ήταν ο ενδιάμεσος κρίκος

για να αποτρέψει τους άλλους να δείξουν ενδιαφέρον

Εκείνο που αισθανόταν και έδειχνε
ήταν εκείνο που έδιωξε απραγα

Ένας κλόουν του χθες ήταν

Το τσίρκο τον προώθησε αρκετά

Το μεγαλύτερο αυτού αστέρι

Ξημέρωνε...  Χρόνια τώρα ξημερώνει

Πέρασε το απορριμματοφόρο

Εκείνος είχε χαθεί

Κάνεις δεν ήξερε για που...

Το μεγαλύτερο αυτού αστέρι...

Κάνεις δεν έμαθε για που

Σε απογοήτευσε;

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 month 6 days ago )

Θα μπορούσες να πετάξεις;

Πέτα ... 
με τα φτερά που σου απέμειναν
και ας είναι από "πλαστελίνη"

Mια ακόμη αυταπάτη στο “χαρούμενο” τοπίο ...

Στα ίδια μέρη, την ίδια διαδρομή, τα ίδια μέσα
Μα τίποτα δεν μένει ίδιο
μέσα σε στιγμή δευτερολέπτων ότι βλέπεις σαν όμοιο
μπορεί την "ερχόμενη" στιγμή να το δεις σαν διαφορετικό ...
Μα για στάσου, πρόσεξε ...
πως ένα ένα αποκτούν την δική τους διαδρομή ...
Πρώτα "σαν" μπουλούκι 
ύστερα "σαν" χώρια ...
Μα πάντα να χουν κάτι να τους ενώνει 
και ας μην καταλαβαίνεις, τις περισσότερες φορές, τι ...

Ίσως, να ‘ναι και τα φτερά που κουβαλούσαν από πάντα

για να σου δείχνουν ότι και τα “δεδομένα “

υπάρχουν φορές, για να πάψουν να υπάρχουν

…

Ημερομηνία Πρώτης Γραφής : 24/ 12/ 2013 

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 month 2 weeks agο ) 

Πάντα είχε ανάγκη τον ήλιο της σαν Ρα

Κοριτσάκι ήταν,  δεν είχε μάθει να ερωτεύεται

και αν ήξερε

δεν είχε μάθει να παίζει μαζί σου, 

μονάχα να αποδέχεται συγκαταβατικά όλα όσα της έλεγες, όλα όσα της έταζες
Τα αστεία σου λόγια πάντα της έμοιαζαν διδαχές, ίσως,

κάθε φορά που κοιτούσε το αστεροσκοπείο...

Έτσι την έβλεπες 

Ένα κοριτσάκι, ήταν αιώνιο

Και οι κομιστές των εκπλήξεων της

μόνο όταν έβρεχε θεϊκό οξύ σε πλησίαζαν

προσφέροντας σου το χαμόγελο της

γιατί και κείνη δεν το 'θελε πια, το είχαν μολύνει οξέα αντιδρώντας

Δεν φοβόταν μόνη τα βράδια

ούτε όταν τις στοές εξερευνούσε,

μάλλον,  γιατί ήταν και εκείνοι, οι άλλοι, πάντα γύρο της

δεν τους γνώριζε όλους

σπάνια ξεχώριζες τις μορφές τους,

ακόμη, και όταν σκιάζονταν στο έδαφος, στα κτήρια, παντού

όταν περπατούσαν το ηλιοβασίλεμα, και πέταγαν προς την σελήνη

Την προκαλούσαν να κοίτα το αστεροσκοπείο

και από εκεί τα άστρα ως την πιο πραγματική μορφή τους

Πολλοί είπαν,

"και 'γω σαν το κοριτσάκι είμαι",

δεν κατάλαβαν πως το κοριτσάκι,

 προσπαθούσε να τους πείσει πως, σαν κι αυτούς ήταν, 

Έτσι, και 'κείνοι πότε δεν ήταν σαν εκείνη

Ούτε εκείνη σαν εκείνους,

που πάντα ήταν

Γιατί πάντα ήταν...

ένας άνθρωπος  με έναν εαυτό πολύπλευρο

Κάθε φορά, εμφάνιζε μια διαφορετική πτυχή του,

αυτή που ανατροφοδοτούνταν

Όχι, δεν ήταν πολλαπλή προσωπικότητα, δεν ήταν ένα

ήταν άνθρωπος...

ένας άνθρωπος που δεν αλλάζει

Γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει

μα, απλά, εμφανίζει μια διαφορετική πτυχή του εαυτού του

Ζώντας την καθημερινότητα του, γεμάτη στιγμές διαφορετικότητας

Η καθημερινότητα ποτέ δεν μένει ίδια,

πρόσεξε το!

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει,

απλά εμφανίζει μια διαφορετική πτυχή του εαυτού του

Σαν την αντίδραση στην δράση καθώς αυτή ανατροφοδοτείται,

από αυτόν, από σένα, από εμένα, από αυτούς,  από εμάς...

από το κοριτσάκι που μένει και σε κοίτα αιώνες δευτερόλεπτα τώρα...

Εκείνο που ο ήλιος σου χαρίζει την ευκαιρία να το βλέπεις...

Πάντα είχε ανάγκη τον ήλιο της σαν Ρα

για να σου λέει πως ο ήλιος της ήταν ο Ρα που ποτέ δεν ήταν Φαραώ,

είχες τις προδιαθέσεις και 'κείνος σαν εκείνη..., καταλάβαινε

σε προκαλούσε να τις εμφανίσεις

Και κείνος σαν εκείνη, σου μάθαινε... να αγωνίζεσαι

Γνώση...

Ζούσε άλλη εποχή

Πάντα είχε ανάγκη τον ήλιο της σαν Ρα

για να σου λέει πως ο ήλιος της ήταν ο Ρα, που ποτέ δεν ήταν Φαραώ,

που καταλάβαινε, κάθε βαθύ σου είναι...

Έτσι, τον ζούσε... 


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 months 1 week ago )

"Αέρινη" περιπλάνηση, παρουσίας επιλογών

Βρέθηκες...                                                                     

δεν είναι λίγες οι φορές,

δεν είναι λίγες οι ευκαιρίες,

τις δημιουργείς ή έρχονται, έρχονται

αρκεί να τις δεις...

Θυμάσαι;

Για σκέψου, όπου και αν υπάρξεις... (Θα...)

Υπάρχουν άνθρωποι, που περιμένουν από 'σένα

( κάτι, ίσως, να πράξεις )

Υπάρχεις και εσύ,

που περιμένεις από άλλους

Μα κανείς δεν μιλάει

Κανείς δεν πράττει

Κάνεις δεν γνωρίζει

Κανείς δεν ζητάει

Άλλοι περιμένουν από 'σένα,

μπλοφάρουν

Και εσύ από άλλους, 

μπλοφάρεις

ή από 'κείνους...

Και κανείς δεν παραδέχεται το εκ φύσεως ισχύον...

Περιμένουν και περιμένεις...

Βρέθηκες, κάπου

Μα δεν ήσουν, εκεί

ή ήσουν;

Για σκέψου τι θα μπορούσες να κάνεις αν ήσουν πραγματικά εκεί,

αν γνώριζαν;

Τι θα μπορούσες να κάνεις αν καθόσουν στη μέση ενός κέντρου

και είχες την ευκαιρία να επιλέξεις να σηκωθείς για να χορέψεις

ή να βγεις έξω για να σταθείς σε εκείνον τον ένα

που απ το πολύ ποτό κατέληξε αδύναμος, να...  ξερνάει;

και ας υπήρχαν αρκετοί γύρο του...

Θα έμπαινες στον χορό για να χορέψεις;

ακόμη, κι αν δεν γνώριζες να χορεύεις;

Θα έβγαινες έξω για να βοηθήσεις;

ακόμη, κι αν δεν γνώριζες πως ή δεν χρειαζόταν;

ή θα συνέχιζες να κάθεσαι;

παρατηρώντας,  χαμογελώντας, χειροκροτώντας,

αδιαφορώντας, συν άλλα τόσα...

δίχως επιλογή καμιά;

Τι θα έκανες, αν μέτραγες τα περιμένω σου και τα περιμένω των άλλων;

Τι θα επέλεγες;

Νόμιζες ότι θα μπορούσες να ήσουν πάντα εκεί

Βρέθηκες...

Μα δεν ήσουν

Στιγμιαίες αυταπάτες!

Εξωτερικός παρατηρητής!

Το μηδέν που γίνεται κύκλος έτοιμος να τον χαράξεις... 


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 months 3 weeks ago )

ΑκορντεΟν

Καταγράφηκαν οι περιπλανώμενες συνειδήσεις

στα πλαίσια των άγνωστων εγώ,
τους είπαν

«ωφελούμενο δεσμό»
αδιαφορώντας

και εκείνοι ξεκίνησαν ταξίδι

ακορντεΟν

Σανιδά επιθύμησαν να χρίσουν
κάθε πεπερασμένο περίβλημα «συνοθυλευμένων» παιχνιδιών
κάθε γράμμα ενός επιπλέον πανταχού παρόν
κανείς δεν κατανόησε τι ζητούσε
τυχαίο
ή όχι
ακορντεΟν
μουσικό
το τελευταίο ταξίδι τους ήταν ανώνυμο
περιπλάνηση για χρόνια εφικτή
που σήμανε τέλος
Γερασμένες Αντιλήψεις έγιναν και αυτοί
σε άγνωστες – γνώστες συνειδήσεις
Επιβάτες μιας σανίδας τάχθηκαν
και ξεκίνησαν κωπηλατώντας …
έφευγαν από την στάση
γνωρίζοντας πως
όπως κάθε φράχτης – φραγμός
μπορεί να σπάσει
έτσι και ‘κείνοι
θα μπορούσαν να ξανοιχτούν
σε θάλασσες
Μουσικοί – Θαλασσοπόροι
ΑκορντεΟν
Ταλαντώσεις, κύματα

σαν τελευταίο ΑκορτεΟν πλασμένο για θρύλους
…


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 6 days ago )

Κουβαλάς και εκείνη μαζί σου

Με γέννησαν - ιδέα, θεωρία
με δημιούργησαν - άποψη, γνώμη
και από τότε με κουβαλάνε πάντα μαζί τους

Μια ιδέα που μάθαινε να ερωτεύεται τους «βιαστές» της

άλλες φορές με ντύνουν με φανταχτερά φορέματα
ή ιδιαίτερα κοστούμια
και με κουβαλάνε μαζί τους σε δεξιώσεις …

άλλες πάλι με ξεσκισμένα κουρέλια
και βηματίζουν στους δρόμους μιλώντας με τις λέξεις μου…

μένουν και οι φορές εκείνες οι άλλες, που με βλέπεις διαφορετικά ή με τα πιο καθημερινά μου

Μια ιδέα, θεωρία, άποψη, γνώμη
με τα δικά της, λάθος μπορεί, παιδιά
Αυτά των «βιαστών» της

(γιατί και εκείνοι, έτσι θεωρούνται από την στιγμή που την παραλλάσουν
σε βαθμό που να μην εκφράζει την ύπαρξη της,
χωρίς την άδεια της
χωρίς την άδεια δημιουργού! )

Γιατί όσοι την παντρεύτηκαν την κινητοποίησαν 
χωρίς προκλητικά να την αγγίξουν
κι ύστερα, ίσως, την εκτέλεσαν
σε κάθε χρόνο αλλαγής εποχή

Μια ιδέα που κοιμότανε όταν κοιμόσουν και ξυπνούσε όταν ξυπνούσες 

Αγκάλιαζε την κάθε σκέψη σου
ακόμη και αν την μίσησες, ακριβώς, επειδή υπήρχε
ακόμη και αν την αγάπησες, ακριβώς, επειδή υπήρχε
ακριβώς επειδή υπήρχε

Μια ιδέα σαν…  η αρχή διαύλου, κι έπειτα δημιουργία δενδρικού διαγράμματος
Αυτή και το γέννημα της.



( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 4 months 6 days ago )

Δούλος της Ερήμου

Σαν άγγελος ποτέ μην περπατάς
σε μια έρημο γεμάτη φύκια
Στης Θάλασσας την στάχτη
ποτέ μην αναζητάς
την  γκρίζα αλήθεια 
…


Ημερομηνία Πρώτης Γραφής : _/_/ 2011


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 4 months 6 days ago )