Δούλος της Ερήμου

Σαν άγγελος ποτέ μην περπατάς
σε μια έρημο γεμάτη φύκια
Στης Θάλασσας την στάχτη
ποτέ μην αναζητάς
την  γκρίζα αλήθεια 
…


Ημερομηνία Πρώτης Γραφής : _/_/ 2011


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 4 months 6 days ago )

Και η ρομαντικότητα, μαθαίνει να χάνεται

Χθες, ήταν η τελευταία κοσμοπολιτική κυρία που πέρασε μπροστά από τα μάτια μου,
εκείνο το μικρό λουλουδάκι
που το βάφτισαν περιπέτεια ξενιτεμένων θέλω,
που φοβήθηκαν να το κοιτάξουν στα μάτια
γιατί μια ζωή πίστευαν ότι μπορούσαν
να το φλομώνουν στα ψέματα,
γιατί για εκείνους το ψέμα θύμιζε αλήθεια

Γιατί για κάποιους η αλήθεια ψέμα θυμίζει
και ας μην έμαθε πότε τίποτα

Υποκειμενικότητα ή αντικειμενικότητα ;

Φοβήθηκαν, την αλήθεια του
και κλείνοντας τα αφτιά τους
μάραιναν την πιο αθώα τουλίπα …

Ποια αθώα τουλίπα;

Αγνά και ωραία, μοναδικά και ρομαντικά.

Στο πλευρό μιας αθεράπευτης ρομαντικότητας
που βρίσκει θεραπεία
βγαίνοντας έξω
στην αγορά …
στην πάλη …
στην πλάνη …

Εκεί που το πρώτο βλήμα καρφώνεται
στην αγωνία για ζωή
Εκεί που το πιο γλυκό και αθώο μετατρέπεται σε θύμα
αν δείχνει μηδαμινότητα

Εκεί που ο ανθρωπισμός έχει μετατραπεί σε ζωώδες ένστικτο

Εκεί που το ανθρώπινο είδος θυμίζει ζωικό βασίλειο …

Εκεί που μπορείς να είσαι τα πάντα και ένα μεγάλο τίποτα!

Εκεί που ...

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 6 days ago )

Χρωματίζοντας… με σκέψεις

- Υπάρχουν φορές,

που ο άνθρωπος όταν "αγαπάει" κάτι,

έχει την τάση και την επιθυμία να το κρύψει

εκεί που "ξεσπά εχθρότητα ",

όχι από φόβο για τον ίδιο του τον εαυτό 

αλλά από θέληση να προστατέψει …

- Και άλλες φορές, (που...) αντλεί, απλά, "ιδέες" για να δικαιολογήσει την στάση του

- Τι άλλο έχεις να πεις;

- Τίποτα,
ξέρεις; προερχόμαστε από το ίδιο σύνολο κατακραυγής
μα είμαστε οι διαφορετικότητες του

- Με μπερδεύεις, πάλι σκέψεις, περίεργα λόγια,
γαργαλιέμαι

- Είναι που αυτές τις μέρες ό χορός πήγε μια βόλτα στην αγορά
και την είδε γεμάτη από αδιαφορία,
γεμάτη από βάνδαλους,
θέλησε, κάπως, να εκφράσει το συμπέρασμα
μιας αίσθησης ανθρωπιάς που δεν εξέδωσε εμφανές άγγιγμα αλήθειας,
 ίσως …

- Μια πλάνη θες να πεις;

- Πλάνη;
Αν αυταπατάσαι, μπορεί,
χαμένος χρόνος …

Ο χρόνος, είναι πολύτιμος! 
όταν τον χαρίζεις να το κάνεις πάντα επειδή το θες!
Βάζεις κάθε φορά τις προτεραιότητες σου, 
μα αν ξεχάσεις κάτι μην απαιτήσεις μετά να σε θυμηθεί!
Πράττεις και λαμβάνεις αποτελέσματα .

- Η απραξία, φέρνει ελάχιστα αποτελέσματα…
ε; που πάς;

- Τελείωσε ο γραφίτης,
και το κάρβουνο δεν σκιάζει όμορφα τον λαιμό σου.

Γέμισα τα μαλλιά σου μουντζούρες.

Στα μάτια σου, όμως, έκρυψα την πιο όμορφη αγνότητα αλήθειας,
γεμίζοντας λευκό
Αυτή που η σιωπή θέλησε να φυγαδέψει
για να μην βρουν… εκείνο το είναι
Γιατί εκείνο δεν το κατάλαβαν ποτέ.

Ούτε όσα εσύ τους δίδαξες …

- Όταν γυρίσεις …

 - Όταν γυρίσω,
 στο πρόσωπο σου, θα αποτυπωθεί η πραγματικότητα της γνώσης,
και εκείνη η παιδική χαρά με τα χαμογέλα θα καθρεφτιστεί καλά
ξέρεις!;
Το παρελθόν, ίσως, μπορεί να διδάσκει,
το παρόν να σε προετοιμάζει,
μα το μέλλον πάντα κάπου, κάπως θα σε ξαφνιάσει …

Θέλω να μπορέσω να μην κρύψω καλά τις ατέλειες σου,
γιατί και αυτές είναι δικό μου κομμάτι

Βλέποντας σε με γνωρίζουν
γνωρίζοντας με σε καταλαβαίνουν
«είμαι» ότι «εσύ» προσπαθείς να πλάσεις
δίνοντας έναν «χάρτη» …

 Όμως, συνήθως υπάρχουν μέρη, που θα λείπουν ;!

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 months 6 days ago )

Κυρίαρχη συνήθεια του εγώ

[…]

Μερικές φορές, «ταυτοποιούμε» την επιφάνεια χωρίς να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την εικόνα.

(Δείχνουμε κρίνοντας, ίσως, αυτό που βλέπουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε αυτό που βλέπουμε. Είναι μια σύμβαση μέρος του τρόπου διαμόρφωσης μιας κάποια αντίληψης με δεδομένα που εκ λείπει, ίσως, η ουσιαστική επεξεργασία τους.)

Ποια είναι τα πιστεύω σου;
Οι ιδέες σου;
Τι ζητάς;
Μίλα!
Τι είπες;
Α! Όλα αυτά! Μάλιστα! Ξέρεις, εκεί ανήκεις! Είσαι αυτό, Γιατί πιστεύεις το ίδιο με αυτό! Γιατί κυνηγάς αυτό! Κοίτα και τα ρούχα σου! ΑΧΑ! Εκείνο, εκείνο είσαι όχι το άλλο! 
Το ίδιο με εκείνο θες! 
ε! Τι; Να ‘σαι κάτι έξω από αυτό; Δεν γίνεται!
Λειτουργούμε με προσδιορισμούς
(σωστά;)

Ντύνεσαι έτσι, ζεις έτσι… έχεις αυτά… πιστεύεις σε αυτά… έχεις αυτές τις ιδέες, συμπεριφέρεσαι έτσι!
Ναι! Ανήκεις! Ανήκεις εκεί! Δεν είσαι άλλος! Φοράς την ίδια ταυτότητα.
ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΡΩ! Αυτό βλέπω!
Βιαστικά συμπεράσματα, άνθρωποι… έρχονται και φεύγουν, Δεν γίνεται!
Μη δείχνεις πως δεν ξέρεις
Βιαστικό συμπέρασμα!
Αυτό είσαι!

Τι είπες; Τι είναι ανήκουστο; 
Να αναζητάς μια ελευθερία βασισμένη σε προσδιορισμούς και ταυτότητες;
Μα ποιος σου μίλησε για ελευθερία;! «Εγώ» τι δουλειά μου κάνω! «Κατηγοριοποιώ!»
Χαρίζω ταμπέλες με ένα κοίταγμα! «ΈΙΜΑΙ» Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ!
Μη μου μιλάς, λοιπόν, για μια ανεξάρτητη αντίληψη από το κάθε κομμάτι του συνόλου μα και συναφή με αυτή κατά περίπτωση! Δεν με αφορά! Κάθε αντίληψη έχει προσδιορισμό! Πιστεύεις το ίδιο με τον «Έτσι», άρα είσαι σαν τον «Έτσι» και όχι αλλιώς! 
Για ποια ανθρώπινη φύση μιλάς; Για ποια χωριστά στοιχεία; Πάψε επιτέλους! Εδώ φοράμε ταμπέλες!

Σαν διπλανός σου στο τρένο, στο λεωφορείο, στο δρόμο,
περαστικός, φίλος, εχθρός,
κυρίαρχη συνήθεια του εγώ!

Σε ξέρω!
Δεν σε ξέρω!
Ταμπέλα!
Βιαστικό συμπέρασμα.
Ποιος είναι Τι;

(Δεν μου ‘πες τίποτα, είδα και νόμισα πως άκουσα
βλέπουμε και νομίζουμε πως γνωρίζουμε
Ισχύει όμως; )

Ημερομηνία Πρώτης Γραφής:  _/_/2013


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 1 weeks ago ) 
       

Ήρωας του Β. Ουγκώ

Όσοι έχουν διαβάσει τους "Εργάτες της θάλασσας" του Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885: Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός), ίσως καταλάβουν...

Έμεινες σε ένα δρόμο μονάχος
κυνηγώντας το όνειρο
μα τελικά ποιο τάχα να 'ταν
'κείνο που θαρρούσες όνειρο
Πάλεψες με τη ζωή
το θάνατο κερδίζοντας
μα έφτασες εκεί
που η ψυχή των άλλων
ούτε φαντάστηκε να φτάσει
χάρισες το χαμόγελο
κι ας ερχόταν η ώρα 
του θανάτου σου
το τάφο σου 
δεν φοβήθηκες να σκάψεις
Γιατί αν και στο σώμα μονάχος
η ψυχή σου ποτέ δεν ήτανε μονάχη
στον κόσμο
τον απέραντο είχες φτάσει
τα στοιχειά κερδίζοντας 
ήδη είχες λάμψει.

(Για τον «Τζιλιάτ» του Β.ΟΥΓΚΩ)
Ημερομηνία Γραφής: 30/4/2012

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 1 weeks ago )

[ Άτιτλο. Εν ό,τι να ‘ναι ]

Δρόμοι γεμάτοι σιωπές και όμως κάποιοι θα σου πουν ότι άκουσαν 

εκείνους τους χρήσιμους γι αυτούς ήχους
μα ποιοι ήταν αυτοί που κατάφερναν να ορίσουν
ορίσματα ήχων
Άκουσες πότε τις πραγματικές λέξεις που κρύβονται γύρο από κάθε μουσική του δρόμου;

Είδες πότε τι κρύβεται πίσω από κάθε εικόνα;
όντως, κάποιες εικόνες είναι ίδιες με αυτές που πλάθεις
ή αντικατοπτρισμός
όραση
αντιστροφή μηνύματος, αποδοχή του ολοφάνερου…

Βόλτα γύρο από τα ίδια σημεία

……………………………………………………………………………………………………………………………………….
[…]

Κοίτα, η Αθήνα εμπνέει, οι πεζόδρομοι, τα αξιοθέατα 
Τι και αν τα 'χω δει άπειρες φορές,
τι και αν έχω περάσει από το ίδιο σημείο και μια μέρα πριν από αυτή που ξαναπέρασα
κάθε φορά είναι σαν να περνάω για πρώτη φορά!
Το πρόσεξες ποτέ;
Κάθε μέρα μια λεπτομέρεια γεννιέται,
και μια άλλη, ίσως, πεθαίνει.
Περίεργο ε!;!
Καθόλου…

[…]
…………………………………………………………………………………………………………………………………………

 Παίξε γέλασε όλα ήταν εκείνες τις άδειες
γεμάτες ώρες

Σιωπές, και ας ακούγονταν τόσα πολλά
Κραυγές, και ας μην ακούστηκε πότε τίποτα
Σημάδια μιας ατελέσφορης καθημερινότητας που δέχεται  χαρμόσυνα νέα,
μιας στασιμότητας  πράξεις
άδειες σημασίες
Φλογοβόλα που δεν στάθηκαν πότε στην ιδία περιοχή
Φερόμενος δράστης ένοχου μετόχου
Μπούκαραν και άρπαξαν, ίσως, όλες αυτές που βάφτισαν  ελευθερίες ,
κατασπάραξαν την κατανόηση,
θελαν να κτίσουν δούλους , εξαρτήματα μηχανής
απόμακρα από την ανθρώπινη ύπαρξη
- Ποιοι; Γιατί;
- Ούτε που ξέρω


Ήταν … εφιάλτης 


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 2 months 1 weeks ago )

Πόσα, ακόμη, έχεις να μάθεις... ;

Ίσως, μια μέρα σε δουν να στέκεσαι γύρω από προτομές  ποιητών,
σε ‘να όνειρο
να ονειρεύεσαι, να τους μιλάς
να σωπαίνεις και ύστερα να φεύγεις.
Απογοητευμένος σαν να ‘θελες κάτι να σου πουν,
και αυτοί ποτέ δεν στο παν!

Μην βιάζεσαι, κοίτα πίσω …
κάποιος μιλάει!

<<Αναρίθμητοι ζουν μέσα μας,
Αν σκέφτομαι ή αν νιώθω, αγνοώ
Ποιος μέσα μου σκέφτεται ή νιώθει.
Είμαι μονάχα ο τόπος
όπου νιώθουν ή σκέφτονται.
Έχω περισσότερες από μια ψυχές.
Υπάρχουν περισσότερα εγώ απ’ το ίδιο το εγώ μου
Υπάρχω ωστόσο
αδιάφορος για όλους,
Τους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω. >>
                                                        Φερνάντο Πεσσόα

- Και αν ο άνθρωπος από την φύση του ήταν ένα,
γεμάτος ομοιότητες μονάχα,
με κάθε πλάσμα
αν έχανε τον πολύπλευρο εαυτό του,
ποια παρόρμηση; Ποιο θέλω; Θα τον ωθούσε,
πέρα από την πλήξη της καθημερινότητας,
σαν ανάγκη να επικοινωνήσει με τον ίδιο του τον εαυτό;
Να διαμορφώσει τη δική του αντίληψη,
ανεξάρτητα από τα προβαλλόμενα πρότυπα.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι κι ούτε κουβαλάμε τον ίδιο εαυτό,
το «άγνωστο» σε εμάς κομμάτι της ψυχής μας,
μαθαίναμε πως είναι ένα, μα αν ψαχτούμε καλά
θα καταλάβουμε πως ποτέ δεν ήταν.
Τελικά, οι ομοιότητες μας πηγάζουν από την ανάγκη μας να επικοινωνούμε, σωστά;
Και, μετά, σαν αίσθηση αδύναμης στιγμής
ξεσπά «πόλεμος» με αυτό που είμαστε;
Προσπαθώντας να νικήσουμε το χάος που κουβαλάμε μέσα μας
προτού μας εκμηδενίσει;


<<Οι διασταυρωμένες παρορμήσεις
Όσων νιώθω ή δεν νιώθω
Πολεμούν μες σ’ αυτόν που είμαι
Τις αγνοώ. Τίποτα δεν υπαγορεύουν
Σ’ αυτόν που γνωρίζω ότι είμαι: εγώ γράφω.>>
                                                        Φερνάντο Πεσσόα

- Και οι βηματισμοί μες στο σκοτάδι
τα λόγια που ειπώθηκαν προτού ξυπνήσεις
φανέρωναν την σιωπή σαν μέρος της ανθρώπινης σκέψης που σε φώναξε
και εσύ μια ακόμα έκφραση της ιστορίας
σαν μια νοσταλγία  αφίσες να ακουστούν τα λόγια σου από το παρελθόν
μιλώντας στο εγώ ,για το εμείς,
για το εσείς,
για όσα νιώθω. Άφησες τα γραφτά σου.
Αλλά δεν ήσουν ο μόνος.
Μια σκιά σαν βλέμμα που προϋπήρχε
ακούστηκε.

<< Κάποιος επισκέπτης θα είναι, […]
που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου -
Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω >>.
                                                        Έντγκαρ  Άλαν Πόε


-- Σαν χθεσινό όνειρο ανάμνησης που ξέχασα να καταλάβεις,
στην ερμηνεία της έθαψες τα λόγια μου.
Δεν ήταν μόνο μια,
έτσι, την είδες
και μου πρόσφερες την τελευταία εξήγηση
πριν ξυπνήσω!

<< Εκείνος που ονειρεύεται ξύπνιος έχει συναίσθηση χιλιάδων πραγμάτων που διαφεύγουν σ' εκείνον που ονειρεύεται κοιμισμένος.>>

Έντγκαρ  Άλαν Πόε

Φερνάντο Πεσσόα. (1888 – 1935)
Πορτογάλος συγγραφέας και ποιητής.

Έντγκαρ  Άλαν Πόε. (1809 – 1849)Αμερικανός ποιητής και πεζογράφος.


( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 5 months 2 weeks ago )