Θάλασσα ...

      23/9/ 2014, Σαρωνίδα

Τα νερά σου με γεμίζουν συγκέντρωση και με ποτίζουν γαλήνη 
Παρόρμηση, συναίσθημα... 

Θα μπορούσα να σε κοιτάω για ώρες, να σου μιλάω για μέρες 
Θα μπορούσα να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί σου, να σε μετράω 
Να λούζομαι με το άρωμα σου 
να γίνομαι ένα με ‘σενα 
κι ύστερα ενα ακόμη κορμί στην αγκαλια σου 
Θα μπορούσα να σε ερωτεύομαι ξανά και ξανά 
να σε νοιάζομαι 
να σε νιώθω 
να με αγγίζεις 
καθώς θα κολυμπώ στα βαθιά νερά σου 
μακριά από τις ρηχές ακτές σου 
Θα μπορούσα να γίνομαι με κάθε χάδι σου έρωτας 
που με βέλος θα με κάνει να σε ερωτεύομαι 
Θα μπορούσα να περιπλανιέμαι μέσα σου 
σε εκείνα τα μυστικά που γνωρίζεις να κρύβεις καλά 
Κι ύστερα, να αιωρουμαι στην επιφάνεια μιλώντας για την αγάπη σου μόνο 
Θα μπορούσα να σε αγγίζω 
να με νιώθεις 
Θα μπορούσα να κολυμπήσω μέσα σου και μια μέρα έτσι να χαθώ 
στο αιώνιο ταξίδι σου 
Θα μπορούσα μαζί σου να ξεχνιέμαι 
Θα μπορούσα να ψάχνω να σε βρω παντού όπου κι αν υπάρχεις
για να μη σε κοιτάξω ποτέ με το ίδιο βλέμμα 
καθώς θα με γδύνεις αφήνοντας με να αδειάσω 
κάθε τι που θα ‘θελα να μοιραστώ μαζί σου

(Θα μπορούσα να ζω, αερικό) 

Θα μπορούσα να σε ποθώ... Να σε ερωτεύομαι 
σε ερωτεύομαι 

Θα μπορούσα... να κολυμπώ στα βαθιά μόνο νερά σου 

Αλλά... δεν ξέρω κολύμπι 

Κι ούτε προθυμοποιούμαι πλέων να μάθω
Όσοι μάθαιναν να αυτοκτονούν κρατούν τους καλύτερους τρόπους
όπλο 


Ημερομηνία πρώτης Γραφής: 23/9/ 2014

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 1 day 4 hours ago από 2/9/ 2015, ώρα 4:55 μμ )

Ποτέ δεν ήθελα... κι έτσι, σε εκείνη τη δύνη χάθηκα

     28/5/ 2015, Βραχάκια, Άρειος Πάγος, Ακρόπολη 

Να ζω με το φόβο της τρέλας 

όχι, ποτέ δεν το ήθελα 

δεν ήθελα να γίνω νεκρός επιβάτης στο δρομολόγιο του τραίνου της ζωής 

δεν ήθελα τα χαρακτηριστικά του θανάτου 

που καρτερικά περιμένει το τέλος του ταξιδιού 

δεν ήθελα 

εκείνον το φόβο, του μήπως πάθεις κάτι 

ποτέ δεν τον ήθελα 

εκείνο το φόβο που προκαλούν τα κριμένα μυστικά 

και οι ξεδιάντροπες συνευρέσεις στα αποκρυφιστικά
σταυροδρόμια

εκείνον το φόβο που αλυσοδένει τις επιθυμίες 

και βάζει στόχο να σε κάνει να χαθείς παιδί σε ένα σπίτι 

με μία δουλεία 
με μια υπόσχεση αιώνιας υποταγής

εκείνον το φόβο, του μήπως πάθεις κάτι εξαιτίας των επιλογών μου 

ή μήπως οι επιλογές μου θελήσουν εσένα που δεν τις ήθελες και προσπαθήσουν να σε
τραβήξουν κοντά τους σκοτώνοντας σε 

ποτέ δεν τον ήθελα 

ποτέ δεν ήθελα να φοβάμαι 
και ποτέ δεν φοβήθηκα ότι μπορούσα να δω ή να καταλάβω 

κι εκείνον τον πόνο τον σωματικό πόνο που προκάλεσα στον εαυτό μου
τον βάφτισα ηδονή 

κι εκείνον τον πόνο, τον συναισθηματικό πόνο
δημιούργημα πολλών 
τον βάφτισα αδυναμία κι έχασα ...
γιατί την αδυναμία μου κατάφερα να νικήσω 

ποτέ δεν ήθελα ... 

να κλαίω για το ταξίδι 

ποτέ δεν ήθελα ... 

κι έτσι, σε εκείνη τη δύνη χάθηκα 

με τα φτερά της ψυχής 

πέταξα 

προς ... το φως

... και το σκοτάδι 

...

Ημερομηνία πρώτης γραφής: 2/6/ 2015

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ :1 day 3 hours ago από 2/9/ 2015, ώρα 4:56 μμ )

“... θεόρατη ώστε να αφιερωθεί στη δύναμη και στην ομορφιά”

Στο ταξίδι για  
τη δύναμη επιστήμη 
και την ομορφιά τέχνη 
...

η ικανότητα της συνειδητοποίησης άνηκε και θα ανήκει στα χέρια λίγων 
εκείνων που κατέχουν μαζί τη γνώση του πεπρωμένου της γραφής 
του υπαρκτού προσώπου 

Η αμάθεια και η κλίση στα πάθη του ανθρώπινου μίσους για τον συνάνθρωπο φίλο 

της ζήλιας και του φθόνου
μόνο να σε απομακρύνουν μπορούν από την καθαρότητα του μυαλού 

εκείνου που μπορεί συνειδητά να δημιουργήσει 
ανατρέποντας το εκάστοτε σύστημα αυταπατών

Την ζήλια και τον φθόνο δεν κατείχα ποτέ μέσα στην ψυχή μου 
και τις στιγμές εκείνες που η προσπάθεια των άλλων να με υποβιβάσουν ήταν εμφανής κατάφερα να τις αποβάλω 
την ζήλια τεχνική την είδα δημιουργίας επιθυμιών 
και τον φθόνο σε “ταξικό” ή αντιφασιστικό (καλύτερα) “μίσος” τον μετέτρεψα
καθοδηγούμενη κατανοώντας το σύνολο 
των αριστερών και αναρχικών θεωρητικών πεποιθήσεων μου 

αφήνοντας τoν εαυτό μου έρμαιο άλλων παθών 
για όσα πόθησα 

Στο ταξίδι αυτό ... 

Η ουσία 
μέρος της συνειδητοποίησης 
αποτελεί 
Την κατέχεις; 

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ :  1 week 2 hours ago, απο 9/7/ 2015 )

Άρθουρ Ρεμπώ. Μία εποχή στην κόλαση. Αποσπάσματα

    15/12/ 2009, Ιταλία, Ανκόνα 

 « … Ανακτήθηκε!! Τι;

Η Αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο.
[...]

Έπρεπε να ταξιδέψω, για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Στη θάλασσα, που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου, είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου, η τύψη μου, το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί  στη δύναμη και στην ομορφιά.

Ευτυχία! ...

...........................................................................................................................................


Και στο μεταξύ, τούτη είναι η παραμονή. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Και την αυγή, οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε.»

……………………………………………………………………………………………...

«Τελικά, άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα.»

Άρθουρ Ρεμπώ ή Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ.(1854 – 1891)
Γάλλος ποιητής .

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 3 weeks 4 days ago από 17/6/ 2015 )

Για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ

     29/4/ 2014, Πολυτεχνειούπολη

Για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ

επικεφαλίδες
μυστικά περάσματα 
στα σύνορα των σκέψεων και των λογίων
διαμορφώσαμε

με συνειδητούς συνειρμούς
κτίσαμε κάστρα
πού μια στοά ρυάκι τα συνδέει
για να δούμε πως στα σταυροδρόμια αυτής
ο καθένας την δική του πορεία επιλέγει

κάποιες στιγμές μονάχος
ή με άλλους
αντικομφορμιστής δημιουργός για σύνολο  ὁμοίων

επιλέγει
για ό,τι έχει την τάση να μοιραστεί
για ό,τι έχει την τάση να κρύψει
ή για ό,τι θα ‘θελα να ανακαλύψει
στα μυστικά περάσματα των συνόρων


...


( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 1 day 28 mins ago, από 27/4/ 2015, 4:55 μ.μ. )

Θα υπάρχω για να σου θυμίζω όταν μπορώ κάτι απ’ ότι έχεις ξεχάσει

Θα υπάρχω για να σου θυμίζω όταν μπορώ κάτι απ’ ότι έχεις ξεχάσει
για να μην υποκύπτεις ποτέ στα κενά της μνήμης ή εκείνης της δηλής αδιαφορίας
θα εισέρχομαι στο υποσυνείδητο σου κι εσύ θα με ζητάς
ή θα εκλιπαρείς να φύγω

Ο εαυτός σου θα γίνομαι
ή κάτι που εσένα θα θυμίζει
Το παιδάκι που δεν βρήκε αγάπη
ή μια ζητιάνα
Ο υψηλός σου στόχος
Το μυστικό που δεν τόλμησες ποτέ να μου πεις
η αλληλεγγύη
ή το συναίσθημα που λείπει
όσα δεν μπορούσες να δεις
Ένα απόκρυφο βιβλίο
το όπλο που φοβήθηκες να πιάσεις
το κουστούμι που έπρεπε να φορέσεις
τα λογία που δεν έγραψες και θες να πεις
τα σύμβολά σου
οι εκφράσεις όσων αναζητάς
ο πόθος σου
ο έρωτας σαν φεύγω
και το αναπάντητο ερώτημα σου
για το ανικανοποίητο

ότι ξεχνάς

θα εισέρχομαι με μια αίσθηση ηλεκτρισμού
θα σε αφήνω να νιώθεις όσα εγώ ένιωθα
και  ύστερα άγγιγμα στην πλάτη θα γίνομαι
τρέμουλο, θα αρχίζω
το υστερικό σου γράμμα
για το τέλος

θάνατο εξτασιακό* θα σου θυμίζω, μα όταν τζούρα θα μου ζητάς
στα λόγια μου θα βρίσκεις άρνηση
δεν έμεινε πολύ, οι τελευταίες τζούρες είναι δικές μου
τζούρες από το θάνατο, καπνό θα αφήνω
να μυρίζεις

θα ‘μαι ότι επιθυμείς παράτολμα
μα δεν αντέχεις
μέρος από σένα θα θυμίζω για σένα  σαν κάτι από μένα
κι όσα είχαν κάποτε ειπωθεί
ολόγραμμα που σβήνει θα νομίζεις πως είμαι
κι όλο θα αλλάζω

ξεχνώντας σε στιγμιαία θα επανέρχομαι
για να είμαι «εγώ», όπως κι αν είμαι, για όσους αγάπησα, για όσους το θέλω
Θα τελειώνει η φιάλη
η λάμπα θα σβήνει
κι εσύ θα την κουνάς,
η παραίσθηση σου μην μείνει θα φοβάσαι,
μήπως γυρίσει το φως

και ύστερα παιχνίδι θα γίνομαι
θεωρία με πράξη
για να μου κρύβεσαι
το σκιάχτρο για τα κοράκια
ο κηπουρός
«ναρκοθαύτης»
ότι αγάπησες, κάτι απ’ ότι μισείς
ότι σε τροφοδοτεί
ότι σε έμαθαν για να αδιαφορείς
ενδιαφέρον θα δείχνω
θα με φοβάσαι
ή μαζί μου θα ‘ρχεσαι για ότι θυμάσαι

και
στο τέλος θα σε αφήνω 

θα καταλάβεις

ποτέ δεν μπορούσαμε να είμαστε κάτι ο ένας από τον άλλον
κι εγώ ποτέ κτίσμα δικό τους
για να σου θυμίζω ότι έχεις ξεχάσει

θα καταλάβεις πως δεν το ‘χες ξεχάσει ποτέ,
εκεί ήταν

στους απόκρυφους συνειρμούς καθώς τους έχτιζα

θα είμαι ότι νομίζεις πως ανατρέπεις
μα ποτέ δεν μπορείς …

γιατί κάτι από το άπειρο τώρα θα μένω …


*ενταξιακό

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 week 1 day ago, από 10/4/ 2015 )

Αν ήθελες κάτι να μου πεις θα μου το ‘λεγες

Αν ήθελες κάτι να μου πεις θα μου το έλεγες
αν ήθελες κάτι να μου πεις
δεν θα με ξεχνούσες αυτές τις όμορφες μέρες του αποχωρισμού
αν ήθελες κάτι να μου πεις
θα μου φώναζες «βαρέθηκα να παίζω κρυφτό»
μα εσύ προτίμησες να διατάξεις την αυταπάτη σου σε ένα χαμένο παιχνίδι καταξιωμένων φευγάτων κόσμων
προτίμησες να γυρίσεις εκεί που ξεκίνησες
προτίμησες να βρεθείς στο τέρμα της αρχής και να δημιουργήσεις ένα νέο τέλος
εσύ,
αν ήθελες κάτι να μου πεις
δεν θα σώπαινες μέσα στο μυαλό μου
επιτρέποντας σε ξένες φωνές να εισχωρήσουν
αν ήθελες κάτι να μου πεις, θα μιλούσες και στους έξω
αλήθεια είναι
θα μιλούσες και σε αυτούς
πιο καθαρά απ’ ότι τους αφήνεις να νιώσουν
αν ήθελες κάτι να μου πεις
θα το χες πει ήδη
το μονό που θυμάμαι από σένα
είναι πως εκείνη την μέρα μου χες φωνάξει θα γυρίσω
για να τρέξουμε μαζί ως το νέο ταξίδι με μια Ιθάκη
γιατί, τελικά, καταλάβαμε η Ιθάκη τι σημαίνει, σωστά;
σωστά!
αν ήθελες κάτι να μου πεις δεν θα μου χάριζες το πιο κρύο σου ανέκδοτο
θα έπαιζες με εκείνα τα παιδικά παιχνίδια μας
όπως τότε, σαν το ξημέρωμα της νύχτας που δεν τελείωσε πότε
αν ήθελες κάτι να μου πεις,
δεν θα πίστευες σε εκείνο το ψέμα που σου πούλησαν και θέλησες να φύγεις
αν ήθελες κάτι να μου πεις θα τραγουδούσες
δεν θα 'λεγες πως σου έμαθαν να ‘σαι χαμαιλέον
αφομοιώνεις την προσωπικότητα των άλλων
Ψέματα!
αν ήθελες κάτι να μου πεις, θα το ‘λεγες
αν μιλούσες θα μπορούσες να τους πεις πως είμαι η αλήθεια σου
και εσύ η δική μου
αν ήθελες κάτι να πεις, θα μίλαγες φωνάζοντας πως είμαστε αλήθεια
πως δεν γινόμαστε
άπλα αυτό μας βγαίνει
αν ήθελες κάτι να μου πεις θα καταλάβαινες πως εγώ είμαι εγώ
και εσύ είσαι στο εγώ μου
αν ήθελες κάτι να μου πεις δεν θα σώπαινες
αν ήθελες κάτι να τους πεις δεν θα σώπαινες
μα η σιωπή σου
δημιούργησε τη δική μου
και έτσι πάντα σαν ένα εσύ οδηγείς εμένα,
εγώ οδηγώ εσένα
Όταν θες κάτι να πεις , μάθε να το λες
πάψε σαν φυγάς, μέρος ξεχασμένης πτυχής να υπάρχεις
Οι πόλοι ενός μαγνήτη έλκουν
άλλα όχι ο ένας των άλλων.
Τελικά, ακόμα, και αν ήθελες κάτι να πεις το κράτησες
και αυτό, ίσως, δεν είναι πάντα για καλό μας
ίσως, και να 'ναι
Ανεξάρτητες και εξαρτημένες περιπτώσεις.



Αν θέλησες κάτι να μου πεις θα το ούρλιαζες
Έτσι, είναι!
Πότε δεν είναι αργά
αν θέλεις κάτι να μου πεις μίλα!
ο χρόνος τελείωσε!

...




( Δημοσιευμένο «πρωτύτερα» στο αναγραφόμενο παρακάτω blogg μου, http://seravnoleva.blogspot.gr )

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 week 1 day ago, από 10/ 4/ 2015  )