Άρθουρ Ρεμπώ. Μία εποχή στην κόλαση. Αποσπάσματα

    15/12/ 2009, Ιταλία, Ανκόνα 

 « … Ανακτήθηκε!! Τι;

Η Αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο.
[...]

Έπρεπε να ταξιδέψω, για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Στη θάλασσα, που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου, είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου, η τύψη μου, το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί  στη δύναμη και στην ομορφιά.

Ευτυχία! ...

...........................................................................................................................................


Και στο μεταξύ, τούτη είναι η παραμονή. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Και την αυγή, οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε.»

……………………………………………………………………………………………...

«Τελικά, άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα.»

Άρθουρ Ρεμπώ ή Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ.(1854 – 1891)
Γάλλος ποιητής .

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 3 weeks 4 days ago από 17/6/ 2015 )

Για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ

     29/4/ 2014, Πολυτεχνειούπολη

Για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ

επικεφαλίδες
μυστικά περάσματα 
στα σύνορα των σκέψεων και των λογίων
διαμορφώσαμε

με συνειδητούς συνειρμούς
κτίσαμε κάστρα
πού μια στοά ρυάκι τα συνδέει
για να δούμε πως στα σταυροδρόμια αυτής
ο καθένας την δική του πορεία επιλέγει

κάποιες στιγμές μονάχος
ή με άλλους
αντικομφορμιστής δημιουργός για σύνολο  ὁμοίων

επιλέγει
για ό,τι έχει την τάση να μοιραστεί
για ό,τι έχει την τάση να κρύψει
ή για ό,τι θα ‘θελα να ανακαλύψει
στα μυστικά περάσματα των συνόρων


...


( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 1 day 28 mins ago, από 27/4/ 2015, 4:55 μ.μ. )

Θα υπάρχω για να σου θυμίζω όταν μπορώ κάτι απ’ ότι έχεις ξεχάσει

Θα υπάρχω για να σου θυμίζω όταν μπορώ κάτι απ’ ότι έχεις ξεχάσει
για να μην υποκύπτεις ποτέ στα κενά της μνήμης ή εκείνης της δηλής αδιαφορίας
θα εισέρχομαι στο υποσυνείδητο σου κι εσύ θα με ζητάς
ή θα εκλιπαρείς να φύγω

Ο εαυτός σου θα γίνομαι
ή κάτι που εσένα θα θυμίζει
Το παιδάκι που δεν βρήκε αγάπη
ή μια ζητιάνα
Ο υψηλός σου στόχος
Το μυστικό που δεν τόλμησες ποτέ να μου πεις
η αλληλεγγύη
ή το συναίσθημα που λείπει
όσα δεν μπορούσες να δεις
Ένα απόκρυφο βιβλίο
το όπλο που φοβήθηκες να πιάσεις
το κουστούμι που έπρεπε να φορέσεις
τα λογία που δεν έγραψες και θες να πεις
τα σύμβολά σου
οι εκφράσεις όσων αναζητάς
ο πόθος σου
ο έρωτας σαν φεύγω
και το αναπάντητο ερώτημα σου
για το ανικανοποίητο

ότι ξεχνάς

θα εισέρχομαι με μια αίσθηση ηλεκτρισμού
θα σε αφήνω να νιώθεις όσα εγώ ένιωθα
και  ύστερα άγγιγμα στην πλάτη θα γίνομαι
τρέμουλο, θα αρχίζω
το υστερικό σου γράμμα
για το τέλος

θάνατο εξτασιακό* θα σου θυμίζω, μα όταν τζούρα θα μου ζητάς
στα λόγια μου θα βρίσκεις άρνηση
δεν έμεινε πολύ, οι τελευταίες τζούρες είναι δικές μου
τζούρες από το θάνατο, καπνό θα αφήνω
να μυρίζεις

θα ‘μαι ότι επιθυμείς παράτολμα
μα δεν αντέχεις
μέρος από σένα θα θυμίζω για σένα  σαν κάτι από μένα
κι όσα είχαν κάποτε ειπωθεί
ολόγραμμα που σβήνει θα νομίζεις πως είμαι
κι όλο θα αλλάζω

ξεχνώντας σε στιγμιαία θα επανέρχομαι
για να είμαι «εγώ», όπως κι αν είμαι, για όσους αγάπησα, για όσους το θέλω
Θα τελειώνει η φιάλη
η λάμπα θα σβήνει
κι εσύ θα την κουνάς,
η παραίσθηση σου μην μείνει θα φοβάσαι,
μήπως γυρίσει το φως

και ύστερα παιχνίδι θα γίνομαι
θεωρία με πράξη
για να μου κρύβεσαι
το σκιάχτρο για τα κοράκια
ο κηπουρός
«ναρκοθαύτης»
ότι αγάπησες, κάτι απ’ ότι μισείς
ότι σε τροφοδοτεί
ότι σε έμαθαν για να αδιαφορείς
ενδιαφέρον θα δείχνω
θα με φοβάσαι
ή μαζί μου θα ‘ρχεσαι για ότι θυμάσαι

και
στο τέλος θα σε αφήνω 

θα καταλάβεις

ποτέ δεν μπορούσαμε να είμαστε κάτι ο ένας από τον άλλον
κι εγώ ποτέ κτίσμα δικό τους
για να σου θυμίζω ότι έχεις ξεχάσει

θα καταλάβεις πως δεν το ‘χες ξεχάσει ποτέ,
εκεί ήταν

στους απόκρυφους συνειρμούς καθώς τους έχτιζα

θα είμαι ότι νομίζεις πως ανατρέπεις
μα ποτέ δεν μπορείς …

γιατί κάτι από το άπειρο τώρα θα μένω …


*ενταξιακό

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 week 1 day ago, από 10/4/ 2015 )

Αν ήθελες κάτι να μου πεις θα μου το ‘λεγες

Αν ήθελες κάτι να μου πεις θα μου το έλεγες
αν ήθελες κάτι να μου πεις
δεν θα με ξεχνούσες αυτές τις όμορφες μέρες του αποχωρισμού
αν ήθελες κάτι να μου πεις
θα μου φώναζες «βαρέθηκα να παίζω κρυφτό»
μα εσύ προτίμησες να διατάξεις την αυταπάτη σου σε ένα χαμένο παιχνίδι καταξιωμένων φευγάτων κόσμων
προτίμησες να γυρίσεις εκεί που ξεκίνησες
προτίμησες να βρεθείς στο τέρμα της αρχής και να δημιουργήσεις ένα νέο τέλος
εσύ,
αν ήθελες κάτι να μου πεις
δεν θα σώπαινες μέσα στο μυαλό μου
επιτρέποντας σε ξένες φωνές να εισχωρήσουν
αν ήθελες κάτι να μου πεις, θα μιλούσες και στους έξω
αλήθεια είναι
θα μιλούσες και σε αυτούς
πιο καθαρά απ’ ότι τους αφήνεις να νιώσουν
αν ήθελες κάτι να μου πεις
θα το χες πει ήδη
το μονό που θυμάμαι από σένα
είναι πως εκείνη την μέρα μου χες φωνάξει θα γυρίσω
για να τρέξουμε μαζί ως το νέο ταξίδι με μια Ιθάκη
γιατί, τελικά, καταλάβαμε η Ιθάκη τι σημαίνει, σωστά;
σωστά!
αν ήθελες κάτι να μου πεις δεν θα μου χάριζες το πιο κρύο σου ανέκδοτο
θα έπαιζες με εκείνα τα παιδικά παιχνίδια μας
όπως τότε, σαν το ξημέρωμα της νύχτας που δεν τελείωσε πότε
αν ήθελες κάτι να μου πεις,
δεν θα πίστευες σε εκείνο το ψέμα που σου πούλησαν και θέλησες να φύγεις
αν ήθελες κάτι να μου πεις θα τραγουδούσες
δεν θα 'λεγες πως σου έμαθαν να ‘σαι χαμαιλέον
αφομοιώνεις την προσωπικότητα των άλλων
Ψέματα!
αν ήθελες κάτι να μου πεις, θα το ‘λεγες
αν μιλούσες θα μπορούσες να τους πεις πως είμαι η αλήθεια σου
και εσύ η δική μου
αν ήθελες κάτι να πεις, θα μίλαγες φωνάζοντας πως είμαστε αλήθεια
πως δεν γινόμαστε
άπλα αυτό μας βγαίνει
αν ήθελες κάτι να μου πεις θα καταλάβαινες πως εγώ είμαι εγώ
και εσύ είσαι στο εγώ μου
αν ήθελες κάτι να μου πεις δεν θα σώπαινες
αν ήθελες κάτι να τους πεις δεν θα σώπαινες
μα η σιωπή σου
δημιούργησε τη δική μου
και έτσι πάντα σαν ένα εσύ οδηγείς εμένα,
εγώ οδηγώ εσένα
Όταν θες κάτι να πεις , μάθε να το λες
πάψε σαν φυγάς, μέρος ξεχασμένης πτυχής να υπάρχεις
Οι πόλοι ενός μαγνήτη έλκουν
άλλα όχι ο ένας των άλλων.
Τελικά, ακόμα, και αν ήθελες κάτι να πεις το κράτησες
και αυτό, ίσως, δεν είναι πάντα για καλό μας
ίσως, και να 'ναι
Ανεξάρτητες και εξαρτημένες περιπτώσεις.



Αν θέλησες κάτι να μου πεις θα το ούρλιαζες
Έτσι, είναι!
Πότε δεν είναι αργά
αν θέλεις κάτι να μου πεις μίλα!
ο χρόνος τελείωσε!

...




( Δημοσιευμένο «πρωτύτερα» στο αναγραφόμενο παρακάτω blogg μου, http://seravnoleva.blogspot.gr )

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 week 1 day ago, από 10/ 4/ 2015  )

Ευχαριστώ. Συγνώμη. Κι ένα κίνητρο

Ευχαριστώ, συγνώμη, κι ένα κίνητρο!

Στην «πιάτσα» κυκλοφορεί μια φράση, όλοι τη ξέρουν μου είπαν
- «από τότε που εμφανίστηκε το συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο» -
(Τι εννοεί;)

Χρόνια τώρα άνθρωποι νωχελικοί ή χαρούμενοι φαινομενικά κυκλοφορούν στους δρόμους
έχοντας και  μια, ακόμη,  ανάγκη
εκείνη που δεν τους άφησε κραυγή
Το συγγνώμη να ακούσουν, ή το ευχαριστώ,
γιατί «η ζωή δεν είναι δίκαιη για όλους»
ή γιατί η δύναμη της επίδρασης των δύο αυτών λέξεων μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη
«Ευχαριστώ για όλα.»
«Συγνώμη …»,
μαζί με ότι συνειδητά υποκύψει στην πραγματικότητα τους
Αν άξιζαν το «συγνώμη» ή το «ευχαριστώ»
δεν το ‘ξεραν πάντα
και στην τελική ποιος θα μας πει τι αξίζει;

Το συγγνώμη και το ευχαριστώ …
δυο λέξεις μπορούν να αλλάξουν;

Χρειαζόμαστε ώρες, ώρες να ακούμε το «ευχαριστώ πολύ»
το ευχαριστώ μιας μηχανής
της μηχανής με τα τυπωμένα εισιτήρια των δραστηριοτήτων μας
…

Πως αισθάνεσαι όταν λαμβάνεις το «ευχαριστώ»;  
Πως όταν αποδίδεις το «συγγνώμη»;
Άλλαξες;
Τι θα γινόταν αν η συνήθεια ή αδιαφορία δεν διέφθειρε
ή δεν καθαιρούσε την άξια ενός «ευχαριστώ» ή ενός «συγνώμη»;

Θα μπορούσες να βαδίζεις ασύνδετα και να αναζητάς για πάντα κάτι,
ή των αναπάντητων ερωτημάτων την απάντηση να βρίσκεις.
Καθώς όμως επιβιώνεις στο «χοιροστάσιο»,
- αν ονομάσουμε «χοιροστάσιο» την δεδομένη στιγμή -
αντιλαμβάνεσαι την αναγκαιότητα του κινήτρου ή της παρότρυνσης 
Έτσι, ξεκινάς για να βρεις το κίνητρο που θα σε ωθήσει
Το κίνητρο ιδέα
Το κίνητρο σκοπό
Το κίνητρο στόχος
Το κίνητρο ανάγκη
Το κίνητρο όνειρα
Το κίνητρο ικανοποίηση
Το κίνητρο πεποιθήσεις
Το κίνητρο εαυτός
Το κίνητρο …
Το κίνητρο Άνθρωπος

Ένα μικρό έστω κίνητρο για να κινητοποιηθείς ή για να δράσεις
ένα κίνητρο για να θυμάσαι ή να ξεχνάς

Το βρήκες;

Ή μήπως η κατανόηση της αναγκαιότητας ή της αναζήτησης κίνητρου σε απώθησε από το ίδιο;
Υπάρχουν φορές, που όταν συνειδητοποιείς πόσο ανάγκη έχεις ένα κίνητρο
στην ανιδιοτέλεια
παύεις να λειτουργείς με την ευθυμία του κινήτρου
και το απαξιώνεις 
γιατί ξέρεις ότι δε διώκεσαι για μη ποινικό αδίκημα

Επιμένεις, μα όταν βρίσκεις κάτι χαμένο, το αφήνεις στο ίδιο σημείο ή επιλέγεις να το τοποθετήσεις στο κουτί των απολεσθέντων
κι αν περάσουν χρόνια, αν δεν έρθει κανείς να το παραλάβει
το χρησιμοποιείς λίγο ή το ξανά χτίζεις αν χρειάζεται...
για να μην ξεχαστεί...
Βεβαία, κάποιες φορές, το κρατάς από την αρχή δικό σου...
Φαινόταν ότι δεν θα το θελε κανείς μάλλον πίσω... Θα έπαιρνε καινούριο!

Επιλέγεις να ονομάζεσαι συνείδηση - μέρος της μάλλον -.

Μαθαίνεις να λες ευχαριστώ, συγνώμη
Κερδίζεις όταν τα λαμβάνεις την ώρα του λάθους
- τι είναι το λάθος; απάντηση άλλη στιγμή -
Σκέψου…
πως αισθάνεσαι;
πως αισθάνονται;
συνυπάρχοντας μέσα σε χρονικά ενσύρματες εντολές

…

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 3 weeks and 20 hour ago,  πριν απο 16/ 3/2 015)

συνειδητά μας έκτισαν, δεδομένα

Αποφάσισ - α

Αποφάσισ- ες

Αποφάσισ- ε

Αποφασίσ- ατε

Αποφασίσ- αμε

Αποφάσισ- αν

να …


Αλλάζει η κατάληξη, όσο αλλα_ ζουν πρόσωπα

«Οι αποφάσεις δεν αλλάζουν», γράφτηκε μ_άλλον

Ενεργητικό ρήμα, κι όμως δεν έπραξα τίποτα
έπραξ- αν

… για να διακριβώνουμε άμεσα κάθε ισχύ του καινούριου

… συνειδητά μας έκτισαν δεδομένα

Αλλάζουν;

(

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης στο e- kimolia : 1 month and 4 days ago,  πριν απο 16/ 3/ 2015)

 )

Στον κόσμο του Πλάτωνα κανείς μας δεν είναι αθώος

« Στον κόσμο του Πλάτωνα κανείς μας δεν είναι αθώος
το δικαστήριο των θεών μας έκρινε όλους ένοχους »
μα αν η αθωότητα σήμαινε και διαταραχή
μήπως, τελικά, θα ήμασταν όλοι αθώοι και οι συνειδητές μας σκέψεις
απορία των γεννώμενων ασυμβίβαστων μπορώ;

Μπορώ να σε δοκιμάσω να με κυριαρχείς
ή να σε κυριαρχήσω εγώ εκεί, μα εσύ δεν θα το ξέρεις
Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου στον κόσμο των σκέψεων, 
να σκοτώνει;
πόσες να αγαπά;
πόσες να κυριαρχεί;
πόσες να χάνει;
πόσες να επαναστατεί;
πόσες τον συμβιβασμένο να βρίζει;
Τι θα ήσουν αν ήσουν ο κόσμος αυτός ;

Φοβάσαι ότι θα συμβούν και λαμβάνεις αντίθετο μήνυμα σκέψου το για να μην γίνει
Φοβάσαι ότι θες να συμβούν και λαμβάνεις παράλληλο μήνυμα σκέψου το θα γίνει
Το ονειρεύεσαι, τελικά,  για να το έχεις
ή γιατί φοβάσαι ότι δεν θα το έχεις ποτέ

Ξέρεις και ‘γω κάποτε, τον κόσμο του Πλάτωνα τον επισκεπτόμουν συχνά
τώρα οι φωνές δεν μ’ αφήνουν όπως τότε, ίσως και να μην χρειάζεται
έχεις κι εσύ τις δίκες σου φωνές;

Στον κόσμο των καθ’ ολικών προτύπων
σου ‘δωσα ένα λουλούδι το πήρες, μα καθόσουν δίπλα μου και δεν σε ήξερα
σου χάρισα ένα τετράδιο,
στην σελίδα 2  έγραφε ότι
«από τις διαφορές γεννιέται η πιο όμορφη αρμονία.» Ηράκλειτος
 και στην σελίδα 30 ότι
« Η τελειότητα κατακτιέται, όχι όταν δεν υπάρχει κάτι να προσθέσεις, αλλά  όταν δεν υπάρχει κάτι να αφαιρέσεις.» Antoine de Saint- Exupery
θυμάμαι, είχε μόνο 30 σελίδες, δεν έλειπε καμία
έλειπες όμως εσύ
σου είπα «εξαφανίσου», μα δεν το άκουσες πoτέ
σου φώναξα «να έρθεις», δεν ήρθες

Τα Χριστούγεννα δε στόλισα δέντρο, υπήρχε ο αϊ Βασίλης και μοιράζαμε στα παιδάκια ευτυχία, μέχρι που ήρθαν τα καλικατζαράκια και έκαναν ζημιές
ήθελαν την προσοχή μας να τραβήξουν, ζήλεψαν
μέχρι να τους μιλήσει ο Ρούντολφ ξεθάρρευαν, ύστερα κατάλαβαν κι έγιναν βοηθοί

Όταν χιόνιζε δεν κρυώναμε, υπήρχε μια μεγάλη φωτιά για να μας ζεσταίνει όλους
την ανάψαμε εμείς, δεν είχε φλόγες, δεν σκότωνε, ούτε δήλωνε καταστροφή
Ένα πύρινο λουλούδι ελευθερίας
και οι Δώδεκα εποχές δεν έδιναν ο ένας την θέση του στον άλλον,
την έπαιρναν την κατάλληλη στιγμή
Τα κρινάκια ήμασταν εμείς
πριν αγριάγκαθα  γίνουμε, και τσιμπάμε
Το αγοράκι δεν ανέβηκε ποτέ στο τραίνο που ήταν ήδη μέσα
όταν πήγε να εκτροχιαστεί και το εισιτήριο δεν πέταξε ποτέ
τα παιδάκια δέθηκαν σε ένα κοινό όνειρο και ξύπνησαν απότομα όλα μαζί

Όταν γράφεις ο χρόνος δεν έχει τους ίδιους περιορισμούς
ή τις ίδιες ελευθερίες

Σε αγάπησα, ναι! Σε αυτόν τον κόσμο σε αγάπησα
γιατί ήσουν πάντα εκεί
εκεί και για μένα
-  όπως η θάλασσα -
με φώναζες
Αν σε σκότωσα καμιά φορά, η ανάγκη το ‘φερε
συγγνώμη
Αν σε γέννησα κάποια άλλη, ήταν που σε ήθελα κομμάτι δικό μου

Τώρα ο κόσμος του Πλάτωνα για μένα
έγινε σε ακούω
και πρόβλημα το είπαν
δεν ξέρω αν πάντα σε σκέφτομαι,
σε ακούω
δεν μ’ αρέσουν όλα όσα μου λες
μα σε συνήθισα πια
ήταν δύσκολο στην αρχή
τώρα καθημερινότητα το ονόμασα
και σκέψεις για λίγο
[…]

 θέατρο το φάρμακο μου

Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου με χειροπέδες και τον έδεσες γερά με τις σκέψεις σου;
Πού εστίαζες κάθε φορά;

Μπορούσα να σε δω στον κόσμο του Πλάτωνα, ακόμα,
όταν τον Απρίλη του ’11 έγραφα

Δεν είναι αυτό που πιστεύουν οι άλλοι
μα είναι αυτό που ‘χεις ξεχάσει να πεις
όταν στα ματιά κοιτάζεις εκείνους
που με κρίνους κοιμούνται νωρίς

Ματιά γεμάτα με δάκρυα
δρόμοι ατελείωτοι
Πάθος, ζωή
Είσαι εσύ
μη συνεχίζεις το ίδιο τροπάρι
χαμογέλα
δες τον ήλιο, την αυγή
Γιατί

Δεν είναι αυτό που πιστεύουν οι άλλοι
μα αυτό που φοβάσαι να δεις

χαμογέλα
δες το φως της ζωής

Είσαι και εσύ ένας κρίνος
γι’ αυτό με ‘κείνους θα ζεις

Δεν είναι αυτό που πιστεύουν οι άλλοι
μα αυτό που ‘χεις ξεχάσει να πεις
όταν στα ματιά κοιτάζεις εκείνους
που με κρίνους κοιμούνται νωρίς

Ήσουν παιδάκι που πονούσε, και έβρισκε τροφή
ή ανήθικος νταβατζής, που τον έπιαναν οι μπάτσοι

Ήσουν πόρνη από επιλογή
ή μια βόμβα έτυμη να εκραγεί

Ήσουν ένα τόπι
ή ο καλύτερος μου φίλος
ο φίλος που δεν είχα ποτέ
ο φίλος που δεν ήξερα αν χρειαζόμουν

Ήσουν η αγάπη
ή το μίσος

Ήσουν μια οπτική γωνία
ή κάποια άλλη

Υπήρξες…

Για σένα τι ήταν εκεί, οι άλλοι;
Οι άνθρωποι έμαθαν να θυμίζουν ο ένας τον άλλον
για να νιώθουν όλο και πιο οικία;
έχασαν την μοναδικότητα τους;
Τι είναι αυτό που καθορίζει τις επιλογές των σκέψεων σου;
Είσαι ελεύθερος εκεί; ή και ‘κει κλουβί φοράς;
το κλουβί, του μήπως καταλάβουν τις σκέψεις σου
Και γεμίζεις, τύψεις για όλα αυτά,
ή επιθυμία να το κάνουν
Ναι! Να τις καταλάβουν
και να αποδειχθείς
να εξιλεωθείς
ή να σε ευχαριστήσουν

Μα αν τελικά δεν έπραττες τίποτα
αν όλοι ζούσαμε σε έναν κόσμο που όλοι υπάρχουν όταν το θέλουμε εμείς
στον πραγματικό τι θα κάναμε;
Αν στις σκέψεις μας χανόμασταν και δεν μιλούσαμε πότε
αν λέγαμε «ψεύτικος είσαι» στον πραγματικό
και τον φανταστικό αληθινό βλέπαμε
ποιος θα ζούσε;
ποιος θα δημιουργούσε;
ποιος θα έκτιζε;
ποιος θα φρόντιζε
το υλικό μας κορμί;
Αν οι σκέψεις μας είχαν δύναμη και επηρέαζαν τους άλλους
τι θα συνέβαινε στη ζωή μας;
Αν δεν ζούσαμε
θα ‘μασταν ευτυχισμένοι;
θα πετυχαίναμε;
στόχους ή σκοπούς θα είχαμε;
Θα ‘μασταν … ή άπλα κινούμενα ενδύματα πάνω σε κορμιά ηλικιακά προσδιορισμένα;

Οι άνθρωποι έμαθαν να θυμίζουν ο ένας τον άλλον
για να νιώθουν όλο και πιο οικία
και να φοβούνται που και που μήπως ξεχάσουν να τολμάνε

Γι αυτό σου λέω τόλμα

Τόλμα
τόλμα να ρισκάρεις
λαμβάνοντας υπόψη μαζί όλες τις πιθανές εκδοχές διαφυγής
τόλμα
γιατί αν τολμάς εσύ, εγώ, εμείς
τότε θα τολμούν και αυτοί, οι γύρω , εσείς
τολμά γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος
τόλμα, γιατί όταν τον χαρίζεις πρέπει να το κάνεις επειδή το θες
τόλμα
αν έχεις τα κότσια τόλμα
ρίσκαρε
γιατί η αβεβαιότητα υπάρχει παντού
και η μπλόφα είναι γύρω
τόλμα
τόλμα να καταλαβαίνεις και όσους δεν σε καταλάβαιναν ποτέ
τόλμα να είσαι ο εαυτό σου κι ας ζητάνε κάτι άλλο να δουν
τόλμα να επαναστατείς
[…]
τόλμα
τόλμα να ζεις
σαν άνθρωπος
γιατί οι άλλοι τολμάνε να σε κάνουν κτήνος
ποιον; Εσένα … εμένα… αυτούς … κάποιους … όλους
κανέναν
γιατί ο κανένας τόλμησε να είναι κάποιος
και ο κάποιος τόλμησε να έχει μέρος του κανένα
τόλμα
για να επιβιώσεις τόλμα
να μιλάς ξεκάθαρα χωρίς να γλύφεις για εκείνη την κάποια ομορφιά
τόλμα
τόλμα να μην φοβάσαι
τόλμα γιατί όταν τολμάς
τολμάνε και όλοι όσοι παρασέρνεις
κατάλαβε το και εσύ ασκείς τις δίκες σου επιδράσεις
στους δικού σου γύρω
τόλμα
να είσαι πραγματικά άνθρωπος …

τόλμα για ότι ονομάσαμε καλύτερο κόσμο

Θα μπορούσα να σε ζήσω ως το άπειρο και να μείνω εκεί για πάντα
μα το πεπερασμένο είναι πραγματικό και αυτό γοητεύει

Έμαθα όταν επιθυμώ να τολμάω

Όλοι μας έχουμε ένα κορμί που κινείται
και αυτό αποκτά αξία όταν αυτός που το κινεί είμαστε εμείς οι ίδιοι

Μήπως σε κινούν οι άλλοι όταν χάνεσαι «στον κόσμο των ιδεατών»;

Και τελικά;
Ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος χώρος; 

αυτός του "Πλάτωνα";  ή ο άλλος; αυτός που ζούμε, ο πραγματικός; 
η μήπως ο τρίτος....; 
ο τέταρτος...; 
ο πέμπτος... ; 
... 
ο άπειρος; 
κόσμος!

ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος;

και σε ποιον αξίζει, να βρίσκεσαι;

( Ημερομηνία Πρώτης δημοσίευσης: 1 month 20 hours ago, πριν από 3/ 2/ 2015 )