Εκβιάζοντας την αυτοπεποίθηση

    17/11/ 2014, Αθήνα 

Αν μπορούσα τώρα να γελάσω δυνατά
θα κάρφωνα μια φωτογραφία εικόνισμα, 
με πινέζα, 
που βρήκα χασομερώντας
θα έγραφα πάνω "ξέχασα να σε θυμάμαι" 
και ύστερα θα εκβίαζα την αυτοπεποίθηση μου 
λέγοντας της πως "δεν πουλάω στιγμή 
κοιτώ μόνο τον χρόνο που περνά
και... και προσπαθώ να σε αγαπήσω" 

μα κι εσύ φεύγεις σιγά σιγά

δεν με ήθελες;!
πες αλήθεια
Δεν με νοιάζει πια

εξάλλου πάντα καταλάβαινα πως αν κάτι ήθελα δεν θα μπορούσα να το έχω ξανά 
δεν κλαίω, <
δεν προλαβαίνω 

νύχτωσε, θα ξημερώσει σε λίγο 
μου αρέσει η νύχτα 
και η μέρα μ' αρέσει ...

Που είναι η φωτογραφία;
που είσαι; 

Ημερομηνία Πρώτης γραφής: 9/1/ 2015   


( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 2 months 1 week ago από 27/12/ 2015)

Για την Θλίψη

Η θλίψη έπεσε σε χειμερινή νάρκη 
αφού ταυτίστηκε καλά 
με χαρμόσυνα όνειρα, στόχους επιτυχίας
επίπεδα και νοητά χαμόγελα
ογκώδεις συν ειδήσεις
αποκαλύψεις αλήθειας 
χίμαιρες, 
χίμαιρες ασυμβίβαστων κατακτήσεων
και καινοτομίες αγάπης

Έπεσε σε χειμερινή νάρκη έως ότου η άνοιξη
των κυκλικών λιποθυμιών 
επαναληφθεί 
και χαθεί παράλληλα 
καθώς θα συμβαίνει πάντα 

Μην κρίνεις την θλίψη σαν λάθος 
πάντα η περίοδος αναγκαιότητας της 
θα ‘ναι υπαρκτή

Σαστισμένη νηνεμία 
ενδιαφέροντος,
σκισμένου τζιν
έτοιμου να φορεθεί 
"απ' όλους"

Ημερομηνία Πρώτης Γραφής: 27/12/2014, Λυκαβηττός

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 2 months 1 week ago από 27/12/ 2015 )

Ιερή Δούλη

[ ... ] 

Σε ξεχνούσε καθώς την κοιτούσες να περπατά τα βράδια, 
όταν απομακρυνόταν, 
δίχως δουλειά 
κρατώντας ένα μπουκάλι Τζακ Ντάνιελ που και που 
για να μπορεί να μεθά 
για να μπορεί να μην θυμάται 

έπρεπε πάντα να πληκτρολογεί νεκρικούς αριθμούς
και αυτό δεν την κρατούσε εν ζωή 
έπρεπε πάντα να σε ζυγίζει με το κιλό, σαν κόσμημα φτηνιάρικο, φο μπιζού ή σαν πανάκριβη πετρά και να μετρά την άξια σου
έπρεπε πάντα να επιχειρεί 
στα παίγνια έπρεπε πάντα να βγαίνει κερδισμένη 
έπρεπε να θυμάται τον κωδικό σου 
γιατί με ίδιο όνομα όλο και κάποιος άλλος θα υπήρχε

είχε αποφασίσει να σου κάθετε ... καμιά φορά 
αν το επιθυμούσε ... 

τα τακουνιά πάντα την κούραζαν 
κι αυτή η στενή μακρυά φούστα 
για να τονίζει το τις λεπτές καμπύλες του σώματος της 
της φαινόταν απαίσια 

πάντα ήθελε να το σκάσει, και το έσκαγε
ναι! το 'σκαγε ... 
όταν τελείωνε το ωράριο της 
ποτέ νωρίτερα, ποτέ αργότερα 
μόνο τότε 
γιατί ήταν δεσμευμένη με το συμβόλαιο της, 
το εισόδημα για να ζήσει 

ποτέ νωρίτερα !

πέθαινε όταν οι ιδέες της πέθαιναν 
σαν μια ιδεολογία γραμμένη σε ξεφτισμένα βιβλία 

μια επαναστάτρια φοιτήτρια 
συμβιβασμένη εργαζόμενη

πόσα θα μπορούσαν να ποθούν για την μορφή της ;
και πόσες στάλες αίματος 
γρατζουνισμένων πληγών στις πατούσες 
μπορούσες να μετρήσεις 
κάθε φορά, όταν έβγαζε τα τακούνια της και περπατούσε ξυπόλυτη 
για τον προορισμό της ; 

δεν θα τη λυπόμουν ποτέ μ'αλλον
δεν μου αρέσει να λυπάμαι

έκανε τις επιλογές της

Την ερωτευόταν τυχαία 

... “στα σκοτεινά σταυροδρόμια” 

Ημερομηνία Πρώτης Γραφής: 1/2/ 2015 

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 2 months 1 week ago από 27/12/ 2015 )

Θάλασσα ...

      23/9/ 2014, Σαρωνίδα

Τα νερά σου με γεμίζουν συγκέντρωση και με ποτίζουν γαλήνη 
Παρόρμηση, συναίσθημα... 

Θα μπορούσα να σε κοιτάω για ώρες, να σου μιλάω για μέρες 
Θα μπορούσα να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί σου, να σε μετράω 
Να λούζομαι με το άρωμα σου 
να γίνομαι ένα με ‘σενα 
κι ύστερα ενα ακόμη κορμί στην αγκαλια σου 
Θα μπορούσα να σε ερωτεύομαι ξανά και ξανά 
να σε νοιάζομαι 
να σε νιώθω 
να με αγγίζεις 
καθώς θα κολυμπώ στα βαθιά νερά σου 
μακριά από τις ρηχές ακτές σου 
Θα μπορούσα να γίνομαι με κάθε χάδι σου έρωτας 
που με βέλος θα με κάνει να σε ερωτεύομαι 
Θα μπορούσα να περιπλανιέμαι μέσα σου 
σε εκείνα τα μυστικά που γνωρίζεις να κρύβεις καλά 
Κι ύστερα, να αιωρουμαι στην επιφάνεια μιλώντας για την αγάπη σου μόνο 
Θα μπορούσα να σε αγγίζω 
να με νιώθεις 
Θα μπορούσα να κολυμπήσω μέσα σου και μια μέρα έτσι να χαθώ 
στο αιώνιο ταξίδι σου 
Θα μπορούσα μαζί σου να ξεχνιέμαι 
Θα μπορούσα να ψάχνω να σε βρω παντού όπου κι αν υπάρχεις
για να μη σε κοιτάξω ποτέ με το ίδιο βλέμμα 
καθώς θα με γδύνεις αφήνοντας με να αδειάσω 
κάθε τι που θα ‘θελα να μοιραστώ μαζί σου

(Θα μπορούσα να ζω, αερικό) 

Θα μπορούσα να σε ποθώ... Να σε ερωτεύομαι 
σε ερωτεύομαι 

Θα μπορούσα... να κολυμπώ στα βαθιά μόνο νερά σου 

Αλλά... δεν ξέρω κολύμπι 

Κι ούτε προθυμοποιούμαι πλέων να μάθω
Όσοι μάθαιναν να αυτοκτονούν κρατούν τους καλύτερους τρόπους
όπλο 


Ημερομηνία πρώτης Γραφής: 23/9/ 2014

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 1 day 4 hours ago από 2/9/ 2015, ώρα 4:55 μμ )

Ποτέ δεν ήθελα... κι έτσι, σε εκείνη τη δύνη χάθηκα

     28/5/ 2015, Βραχάκια, Άρειος Πάγος, Ακρόπολη 

Να ζω με το φόβο της τρέλας 

όχι, ποτέ δεν το ήθελα 

δεν ήθελα να γίνω νεκρός επιβάτης στο δρομολόγιο του τραίνου της ζωής 

δεν ήθελα τα χαρακτηριστικά του θανάτου 

που καρτερικά περιμένει το τέλος του ταξιδιού 

δεν ήθελα 

εκείνον το φόβο, του μήπως πάθεις κάτι 

ποτέ δεν τον ήθελα 

εκείνο το φόβο που προκαλούν τα κριμένα μυστικά 

και οι ξεδιάντροπες συνευρέσεις στα αποκρυφιστικά
σταυροδρόμια

εκείνον το φόβο που αλυσοδένει τις επιθυμίες 

και βάζει στόχο να σε κάνει να χαθείς παιδί σε ένα σπίτι 

με μία δουλεία 
με μια υπόσχεση αιώνιας υποταγής

εκείνον το φόβο, του μήπως πάθεις κάτι εξαιτίας των επιλογών μου 

ή μήπως οι επιλογές μου θελήσουν εσένα που δεν τις ήθελες και προσπαθήσουν να σε
τραβήξουν κοντά τους σκοτώνοντας σε 

ποτέ δεν τον ήθελα 

ποτέ δεν ήθελα να φοβάμαι 
και ποτέ δεν φοβήθηκα ότι μπορούσα να δω ή να καταλάβω 

κι εκείνον τον πόνο τον σωματικό πόνο που προκάλεσα στον εαυτό μου
τον βάφτισα ηδονή 

κι εκείνον τον πόνο, τον συναισθηματικό πόνο
δημιούργημα πολλών 
τον βάφτισα αδυναμία κι έχασα ...
γιατί την αδυναμία μου κατάφερα να νικήσω 

ποτέ δεν ήθελα ... 

να κλαίω για το ταξίδι 

ποτέ δεν ήθελα ... 

κι έτσι, σε εκείνη τη δύνη χάθηκα 

με τα φτερά της ψυχής 

πέταξα 

προς ... το φως

... και το σκοτάδι 

...

Ημερομηνία πρώτης γραφής: 2/6/ 2015

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ :1 day 3 hours ago από 2/9/ 2015, ώρα 4:56 μμ )

“... θεόρατη ώστε να αφιερωθεί στη δύναμη και στην ομορφιά”

Στο ταξίδι για  
τη δύναμη επιστήμη 
και την ομορφιά τέχνη 
...

η ικανότητα της συνειδητοποίησης άνηκε και θα ανήκει στα χέρια λίγων 
εκείνων που κατέχουν μαζί τη γνώση του πεπρωμένου της γραφής 
του υπαρκτού προσώπου 

Η αμάθεια και η κλίση στα πάθη του ανθρώπινου μίσους για τον συνάνθρωπο φίλο 

της ζήλιας και του φθόνου
μόνο να σε απομακρύνουν μπορούν από την καθαρότητα του μυαλού 

εκείνου που μπορεί συνειδητά να δημιουργήσει 
ανατρέποντας το εκάστοτε σύστημα αυταπατών

Την ζήλια και τον φθόνο δεν κατείχα ποτέ μέσα στην ψυχή μου 
και τις στιγμές εκείνες που η προσπάθεια των άλλων να με υποβιβάσουν ήταν εμφανής κατάφερα να τις αποβάλω 
την ζήλια τεχνική την είδα δημιουργίας επιθυμιών 
και τον φθόνο σε “ταξικό” ή αντιφασιστικό (καλύτερα) “μίσος” τον μετέτρεψα
καθοδηγούμενη κατανοώντας το σύνολο 
των αριστερών και αναρχικών θεωρητικών πεποιθήσεων μου 

αφήνοντας τoν εαυτό μου έρμαιο άλλων παθών 
για όσα πόθησα 

Στο ταξίδι αυτό ... 

Η ουσία 
μέρος της συνειδητοποίησης 
αποτελεί 
Την κατέχεις; 

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ :  1 week 2 hours ago, απο 9/7/ 2015 )

Άρθουρ Ρεμπώ. Μία εποχή στην κόλαση. Αποσπάσματα

    15/12/ 2009, Ιταλία, Ανκόνα 

 « … Ανακτήθηκε!! Τι;

Η Αιωνιότητα.

Είναι η θάλασσα π΄ αναμίχθηκε με ήλιο.
[...]

Έπρεπε να ταξιδέψω, για να διαλύσω τις συναγμένες στο νου μου γοητείες. Στη θάλασσα, που αγάπησα σαν να επρόκειτο να διώξει μακριά την ακαθαρσία μου, είδα τον σταυρό της παρηγοριάς ν’ αναδύεται. Καταδικασμένος κι απ΄ το ουράνιο τόξο. Η ευτυχία ήταν η μοίρα μου, η τύψη μου, το σκουλήκι μου: Η ζωή μου θα ήταν για πάντα θεόρατη ώστε να αφιερωθεί  στη δύναμη και στην ομορφιά.

Ευτυχία! ...

...........................................................................................................................................


Και στο μεταξύ, τούτη είναι η παραμονή. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Και την αυγή, οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε.»

……………………………………………………………………………………………...

«Τελικά, άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα.»

Άρθουρ Ρεμπώ ή Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ.(1854 – 1891)
Γάλλος ποιητής .

( Ημερομηνία Πρώτης Δημοσίευσης στο  http://e-kimolia.com/ : 3 weeks 4 days ago από 17/6/ 2015 )